Kaymakam Bey önce zatı alinize şunu yazayım.

Size küs değilim, ama kırgınım.

Neden mi?

Bir vatandaşın sorunu konusunda zati  alinizin cep telefonuna bir mesaj attım.

(Konuyu ilerde yazacağım) Daha sonra sizi aradım ama telefonunuz devamlı meşgul çalıyordu.

Size ulaşamayınca 0322 111 11 11  (Telefon bende var ama  bunu bilerek yazdım)  nolu telefona not bıraktım geri dönüş olmadı.

İkinci gün yine aradım telefonunuz yine devamlı meşgul çalıyordu.

Yine özel kaleminiz aradım “Kaymakam Bey  çok mu çalışıyor, neden telefonu devamlı meşgul?” dedim.

Ben bilmem efendim, kaymakam beye notunuzu ilettim  dedi.

Ben ne kadar safım ki, telefonun devamlı meşgul çalması,  çok çalışma değilmiş.

Peki  neymiş?

Bir arkadaşım dedi ki,  bu telefon seni engellemiş.

Hiç  aklıma gelmeyen bir olay.

Ya işte böyle, Kaymakam  Bey benle muhatap olmuyor, olamıyor  telefonumu engelliyor ve özel kaleminden de ( bizi adam yerine koyup dönüş yapmıyor)

O büyük adam biz küçük adam mıyız?

Kaymakam Bey sen devletsin.

Biz devleti baba olarak görürüz, bizi öyle yetiştirdi büyüklerimiz.

 

Devlet baba ise, kime baba?

Devletin  yüceliği, tüm yurttaşlara eşit hak, hukuk ve adalet tahsisi ve her konuda vatandaşa yardımcı olmak ise ben ve benim gibiler nedir?

Zat-ı alinize  bir  vatandaşın haklı talebini (Bana göre haklı) zatı alinize iletiyorum, aracı oluyorum, siz ise bizi telefonunuzdan engelliyor  siz ve ekibiniz lütfedip bir dönüş bile yapmıyor.

Biz  evlat olarak,  size devlet baba olarak kırgınız. (Cevap gelirse mehmetozler001.gmail com bekliyorum,  gelmez ama yine  de biz iyi taraftan bakalım.)

Çünkü siz devlet makamındasınız.

Devlet, kimi için ümit kapısı.

Devlet, kimine göre ise görünmeyen bir “El”dir.

Kişi ve kişilere sahip çıkandır. Devlet, bazılarına  göre ise anne babadan önce gelir.

Evde babanın sözünden çıkmamak neyse, devlete  karşı da aynısı geçerlidir.

Ne denir?

Hep aynı ikilem, insan mı devlet içindir, devlet mi insan için?

İnsanoğlu devleti, vatandaşı hizmet etsin diye icat etti. Bakınız ki,  vatandaş devlete hizmet etmekle kalmıyor.

Bir de onu “baba” yerine koyuyor.

Ama şu da var ki, Zamanla bazı memurlar, bürokrat, yönetici “devletin ta kendisi” sanılıyor. Onları eleştirmek,  sanki bizzat devlete laf etmek gibi algılanıyor.

Devletime küs değilim ama ilçenin idarecisi “Kaymakam” beye kırgınım.

Kaymakam Bey, Öfke bize, uysallık sana, gücenmek  bize, gönül almak sana.